Gisteren nog,

was ik twintig jaar,

Ik amuseerde me in het leven

Ik dacht al de tijd te hebben

Ik wist nog niet dat het leven

Tussen onze vingers verdwijnt,

Even snel als een greep zand.

Gisteren nog,

Was ik dertig jaar

En gans mijn tijd was in beslag genomen

Door de kinderen, ons huis, mijn echtgenoot, het werk….

De dagen gingen voorbij zonder dat ik
de tijd had om ervan te profiteren.

Het was steeds een koers tegen het uurwerk.

Gisteren nog,

Was ik veertig jaar,

Ik heb de tijd niet gehad om mijn kinderen te zien opgroeien…..

Het werk en de zorgen van alle dagen

Ik zocht een beetje uitstel maar…..

Het huishouden, de boodschappen…..

Wat gaat de tijd toch snel…..maar waar brengt hij me ?

Gisteren nog,

Was ik vijftig jaar, de kinderen waren vertrokken
om hun eigen leven te leiden…..

Nu was ik grootmoeder,

Ik trachtte te vertragen om de nu vrijgekomen tijd
een beetje op mijn eigen manier te beleven.

Dit nieuwe leven…..maar nog steeds het werk en het huis…..

Ik was rapper moe want het leven duwde me soms voort
zo dat de morgen aan de avond als het ware vast hing.

Op deze dag,

Op zestig jaar neem ik de tijd om mijn leven te aanschouwen.

Ik neem de tijd niettegenstaande ik nog werk.

Eindelijk vind ik de tijd om aan mijn kleine geneugten te voldoen.

Ik weet dat het nu het belangrijkste ogenblik is.

Met mijn man spreek ik over de tijd die men niet zag voorbijgaan.

We spreken over ons leven zonder teveel achteruit te kijken,

Omdat het leven daar nu eindelijk is.

Eindelijk heb ik geleerd om een pauze in te lassen…..

Dat kleine dingetje dat ik vroeger zoveel vergeten was.

Hoe mooi is de tijd als men deze kan zien, als men deze kan voelen.

Als men deze kan knuffelen, ook als we er oud door worden.

We kunnen er niet zonder.

Hij neemt ons bij de hand en brengt ons naar andere horizonten.

Ja, gisteren nog,

Was ik twintig jaar…..

Maar nu weet ik dat mijn tijd nog slechts een uitstel is.

Dat ik nu de tijd moet beleven die mij nog geleend is.

Dus voor mijn leven me ontvliedt en mijn tijd verwelkt,
verzacht ik mijn blik  op dat enige…...

Mijn leven....

Gisteren was ik twintig jaar.

En slechts nu begrijp ik wat tijd betekent.

«  Hier encore «

Auteur:  Diane L. (Énaid)

Uit het Frans vertaald  door Jantachtig

Een goeie dag…..